De wereld staat op zijn kop ...

Bron:Bayer zoethoudertje

Het zal je maar gebeuren. De ene dag stopt oma je nog

stiekem een extra snoepje toe en mag je op vakantie eens

wat vaker een ijsje of een snackje tussendoor, de andere

dag is iedereen in je omgeving ineens erg bezig met wat je

wanneer allemaal eet en soms slaan ze je zelfs over bij het

uitdelen van iets lekkers ! Je zult maar klein zijn en de

diagnose diabetes krijgen ... Afhankelijk van de leeftijd is

het besef bij een kind groter of kleiner dat de wereld dan op

zijn kop staat. Voor de ouders is het echter meteen

duidelijk : alles zal voortaan anders zijn ...

Een schok. Dat is het op z'n zachtst gezegd als je als ouders

hoort dat je kind diabetes heeft. De routine van het dagelijks

leven zal immers behoorlijk op de helling moeten en dat is

bepaald geen sinecure. Er gaat dan ook meestal wel wat tijd

overheen voordat een gezin weer een beetje in balans is. Bij alle

veranderingen die op hen afkomen, vallen veel ouders graag

terug op de steun van een diabetesverpleegkundige.

Angsten

Los van de energie die alle emoties kosten, is het voor ouders

ook nog eens hard 'studeren' om het fenomeen diabetes in de

vingers te krijgen. Ze moeten van alles leren over bloedwaarden,

hypo's en hypers, over insuline, suiker en koolhydraten. Ook

moeten ze het onder de knie zien te krijgen om hun kind insuline

toe te dienen en om vingerprikjes te geven. Voor veel ouders

een enorme drempel ... Je kind pijn doen: dat wil toch niemand.

Ongemerkt brengen ouders hun angst vaak over op het kind.

Als diabetesverpleegkundige kunt u hier een belangrijke rol

spelen. Uiteraard door ouders en kinderen de juiste techniek

voor prikken en spuiten aan te leren, maar ook door hen gerust

te stellen en te praten over hun angsten en onzekerheden. En

mochten de prik- en spuitsessies echt een drama blijven, dan

kunt u hen nog altijd de 'ontsnappingsroute' van een tijdelijke

onderhuidse verblijfscatheter als oplossing aan -

bieden.

Ook 's nachts...

Na een drukke dag het hoofd onbezorgd te rusten leggen,

is er voor veel ouders niet meer bij als hun kind

diabetes heeft. Juist 's nachts kunnen er

immers hypo's optreden,

zeker als een kind een zware middag of avond

heeft gehad of als de avond dosis insuline aan

de hoge kant was. Dat levert een constante spanning op.

Adviseer ouders daarom om de bloedglucose vlak voor het naar

bed gaan toch nog even te meten. Maak hen ook duidelijk dat

het helemaal niet erg is om bij twijfel 's nachts nog een keer te

meten. Als een kind daar eenmaal aan gewend is, dan is het

nauwelijks een onderbreking van de nachtrust. Ideaal is het

natuurlijk niet, maar het is ook wat waard dat je als ouders met

een gerust hart verder de nacht in kunt.

Geen uitzonderingspositie

Voor de ouders van een kind met diabetes zijn logeerpartijtjes

en verjaardagsfeestjes niet als vanzelfsprekend meer de

onbezorgde evenementen die het zouden moeten zijn. Er moet

eerst van alles geregeld worden en 'de ontvangende partij' moet

er open voor staan om alle instructies op te volgen. Vervolgens

moet je er als ouders dan maar op vertrouwen dat het allemaal

goed zal gaan. En ... dat 'de omgeving' ook goed weet te

handelen als het níet goed gaat. Het kind zal zelf ook merken

dat er een bepaalde vorm van stress rondom zijn of haar verblijf

buitenshuis hangt. Lastig, want kinderen willen niet graag een

uitzondering zijn. Het liefste zijn ze zoals alle andere kinderen.

Ook wat betreft eten en drinken. Als jij als enige géén koekje

mag, dan val je op, dan trek je de aandacht, dan gaan andere

kinderen vragen waarom dat niet mag.

En als je als enige juist

wel even iets moet eten, dan voel je je ook weer buiten

de boot vallen.

Met een beetje goede wil hoeven de gevolgen van diabetes

echter minder opvallend en dus minder ingrijpend te zijn voor

een kind. Het helpt bijvoorbeeld al als ouders en kinderen

assertief genoeg zijn of worden om duidelijk te maken welke

wensen en eisen ze stellen aan de manier waarop anderen met

diabetes omgegaan. Benadrukken dat het kind niet te veel in

een uitzonderingspositie moet worden geplaatst, is misschien

nog wel het belangrijkste. Zo is het bijvoorbeeld slim om een

kind altijd wat te laten eten als andere kinderen ook iets eten.

Zelfs bij onverwachte dingen als traktaties. Misschien stijgt de

bloedsuiker daar wat door, maar dat kan met een prikje in de

vinger makkelijk gecontroleerd worden. Niet leuk, zo'n extra

prikje, maar minder erg dan een kind te moeten uitleggen

waarom het wordt overgeslagen.

Dwang van de regelmaat

Wat veel ouders ook lastig vinden, is dat ze alles duidelijk

moeten plannen. Een dagje op stap met het gezin ? De

onvermijdelijke koelbox met insuline zal meemoeten, net als het

prikkoffertje en de druivensuiker. En dat allemaal bovenop

dingen als luiers en flesjes die jonge ouders tóch al mee moeten

zeulen. Ook de dwang van de regelmaat is vaak belastend,

zeker op momenten dat je het eigenlijk allemaal wat losser wil,

zoals bijvoorbeeld op vakantie. Vooral ouders

die erg gedisciplineerd zijn, hebben baat bij het

advies om toch te proberen ontspannen om te

gaan met de voeding van hun kind. Probeer

ouders bij te brengen dat ze zich niet al te

schuldig hoeven te voelen als er eens iets mis

gaat met de dosering insuline. Natuurlijk kan het

ernstige gevolgen hebben als de bloed suikerspiegel

standaard niet goed wordt gereguleerd,

maar het is niet meteen funest als dat eens een

keertje gebeurt.

Kinderen en ouders : ze zijn er in alle soorten en

maten. En dus zijn er ook veel verschillen in de

manier waarop zij met de ziekte diabetes

omgaan.